How do you feel when falling in love?

How do you feel when falling in love?

Paring : Noctis x Prompto

Note : fluff ใน fluff ค่ะ ฮา ใครหลงเข้ามาอ่านก็ขอให้เอ็นจอยนะคะ ขอบคุณค่า

 

 

 

น็อคทิส ลูซิส เคลัม รัชทายาทเพียงคนเดียวแห่งอาณาจักรลูซิส.. หลายครั้งที่ได้ยินทั้งคำชื่นชม และคำนินทา ถึงความเพียบพร้อมในชีวิต ทั้งรูปสมบัติ และ ทรัพย์สมบัติ รวมไปถึงคู่หมั้นคู่หมายที่เหมาะสมราวกับกิ่งทองใบหยก น็อคทิสเพียงแต่ตอบรับด้วยอาการถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย.. ด้วยความสันโดษ และ รักอิสระ จึงตัดสินใจออกมาใช้ชีวิตอยู่ลำพังนอกวัง ซึ่งไม่วายให้องค์ราชาต้องเป็นห่วง ส่งราชองครักษ์คอยตามมาดูแลอยู่เนืองๆ

ในช่วงแรก ท่ามกลางความสงบเงียบ ได้คิด ได้อยู่ลำพัง ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งเกี่ยว ทำให้เขาพึงพอใจที่จะอยู่ในโลกใบนั้น โดยไม่เคยรู้จักคำว่าโดดเดี่ยว หรือ เหงา อาจเป็นเพราะเขาทำตัวให้กลมกลืนกับมันจนแยกไม่ออก

เวลาผ่านไปเมื่อคนที่สดใสราวกับพระอาทิตย์อย่างพรอมพ์โต้เข้ามา สิ่งที่เคยผ่านมาในชีวิตของเขาดูห่างไกลจากสิ่งที่เป็นอยู่ปัจจุบันไปมากทีเดียว น็อคทิสเรียนรู้ที่จะค่อยๆเปิดรับแสงสว่างนี้เข้ามาทีละเล็กทีละน้อย รู้ตัวอีกทีมันก็กลายเป็นสิ่งจำเป็นในชีวิต.. ภายหลังยิ่งปฏิเสธไม่ได้ว่าตัวเองต้องการ.. ความอบอุ่นได้เยียวยาหัวใจที่เป็นน้ำแข็งสำเร็จแล้ว.. หากตอนนี้บางอย่างข้างในเรียกร้องมากกว่านั้น ซึ่งตัวเขาเองยังไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร

 

.

.

 

เหมือนเด็กหนุ่มทั่วไป.. แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เจ้าชายรัชทายาทแห่งลูซิสมีวันที่นิยามได้ว่า ‘สุดจะเฮงซวย’ เริ่มตั้งแต่เสด็จพ่อที่อยู่ๆก็ขุดเอาเรื่องความเอาแต่ใจที่ออกไปอยู่ตัวคนเดียวของเขา พร้อมๆกับภาระหน้าที่การเป็นเจ้าชายขึ้นมาสาธยายอีกครั้ง กลาดิโอที่ไม่พอใจกับการซ้อมดาบเมื่อวาน จนพวกเขาเกิดทะเลาะกันขึ้นมา และไหนจะอิกนิสที่ยืนกรานว่าจะต้องรายงานสภาพความเป็นอยู่ที่ผิดสุขลักษณะอย่างมาก หากเขาไม่เก็บกวาดห้องด้วยตัวเองอย่างน้อยๆอาทิตย์ละครั้ง

เขาก้าวเข้ามาในห้องเรียนด้วยสีหน้าที่ปกติก็ไม่มีใครกล้ามายุ่งอยู่แล้ว วันนี้ออร่านั้นยิ่งเด่นชัดหนัก มือแกร่งโยนกระเป๋าลงบนโต๊ะดังสนั่น ก่อนจะฟุบลง บอกลาโลกที่น่าเบื่อภายนอกชั่วคราว

 

“อรุณสวัสดิ์ เจ้าชายเย็นชา” ดวงตาที่ยามนี้สะท้อนสีครามเข้มจัดตามอารมณ์ขุ่นมัวเหลือบมองไปยังผู้กล้าคนแรก ซึ่งก็เดาไม่ยากนักว่าเป็นใคร

“หนวกหูน่ะพรอมพ์โต้ วันนี้ฉันจะนอนทั้งวัน” เจ้าของชื่อทำตาโต พร้อมๆกับระเบิดเสียงหัวเราะ ก่อนจะลากเก้าอี้มานั่งลงข้างๆ นอนฟุบท่าเดียวกันอย่างล้อเลียน

“โฮ่ คราวนี้เรื่องอะไรอีกล่ะ ท่านพ่อ กลาดิโอ้ อิกนิส อ๊ะ หรือ ไปทำอะไรให้ท่านลูน่าโกรธ อุ๊บ!?” ไม่ต้องรอให้พูดจบ เจ้าชายหนุ่มรีบเลื่อนฝ่ามือไปปิดริมฝีปากเจื้อยแจ้วนั้น ใบหน้าคมเลื่อนเข้าใกล้จนหน้าผากแทบจะติดกัน

“ถ้าไม่คิดจะช่วยกันล่ะก็ เงียบไปเลย” ว่าแล้วอีกฝ่ายส่งยิ้มกวนๆให้แทน พร้อมกับลุกขึ้น และฉุดมือเขาให้ยืนตาม น็อคทิสส่งคำถามผ่านสายตาไปยังอีกคน แต่ไม่มีเสียงใดๆตอบกลับมา.. ถึงจะเป็นเช่นนั้นแต่ก็ปล่อยให้ตัวเองถูกมือเล็กๆจับจูงไปด้วยความเคยชิน จวบจนกระทั่งพวกเขาปีนข้ามรั้วโรงเรียน เดินเข้ามาในย่านชุมชน ผ่านหน้าเกมเซ็นเตอร์ และในที่สุดก็หยุดลงที่สถานีรถไฟ

 

“นายจะพาฉันไปไหนกันแน่”

“นึกว่าจะไม่ถามเสียแล้ว” พรอมพ์โต้กล่าวเจือหัวเราะร่าเริง

 

“ทะเลไงล่ะ ไปทะเลกัน”

 

.

.

 

เส้นผมบลอนด์สว่างขึ้นกว่าทุกครั้งเมื่อกระทบกับแสงแดดจ้า แก้มใสซับสีเลือดฝาด ดวงตากลมโตราวกับเด็กๆเมื่อเห็นน้ำทะเลทอประกายอยู่ตรงหน้า พรอมพ์โต้ถอดรองเท้า ถุงเท้า พร้อมๆกับโยนเสื้อนอกทิ้งลงบนหาดทราย กระโดดโลดเต้นไปยังเกลียวคลื่นน้อยๆที่กระทบเข้าชายฝั่ง น็อคทิสถอนหายใจกับพลังอันเหลือเฟือที่อัดแน่นในร่างเล็กๆนั้น แต่สุดท้ายก็ยอมเดินตามฝ่ามือที่โบกไหวๆร้องเรียกอยู่เบื้องหน้าโดยดี

ตั้งแต่จำความได้ไม่มีสักครั้งที่เขาจะถูกขัดใจ แต่พอได้เจอกับพรอมพ์โต้ จึงได้เริ่มคิดว่าการยอมทำตามใจใครสักคนไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร โดยเฉพาะกับคนคนนี้ ปฏิกิริยาตอบกลับแบบขาดๆเกินๆที่ได้รับนั้นถือได้ว่าเป็น ความเพลิดเพลินตาอย่างประหลาด สำหรับเขาก็คงไม่ผิดนัก

 

 

“เฮ้ออ ร้อนชะมัด” พรอมพ์โต้กล่าวเสียงอ่อย พลางทิ้งตัวลงนอนใต้ร่มไม้บนหาดทรายอย่างหมดแรง น็อคทิสเหยียดกายลงข้างๆด้วยสภาพไม่ต่างกันนัก หลังจากที่พวกเขาเล่นน้ำทะเลกันไปนานพอสมควร เริ่มจากสาดน้ำใส่กันไปมา จนต้องถอดเสื้อเชิ้ตออก พอเปียกไปทั้งตัวก็แข่งกันว่ายน้ำ ตกปลา จากที่พวกเขามาถึงที่นี่ตอนตะวันตั้งตรงจนตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี

“ก็เอาแต่เล่นเป็นเด็กๆขนาดนั้น”

“นายก็เหมือนกันแหละน่า” เขาเพียงแต่ยิ้มน้อยๆ เมื่อร่างเพรียวพลิกตัวหันมาหาเขาด้วยสีหน้างอง้ำ

 

“แล้วเป็นไงล่ะ หายเซ็งบ้างหรือยัง” น็อคทิสไม่ได้ตอบ เพราะเกือบลืมไปแล้วว่าเขามาที่นี่เพราะอะไร เวลาผ่านไปเร็วอย่างเหลือเชื่อ คงเป็นเพราะบรรยากาศดีๆ และเกลียวคลื่นที่พัดเอาความขุ่นมัวในใจลงไปหมด หรือ เพราะเสียงใสๆที่เอาแต่พูดเจื้อยแจ้วเหมือนทุกวัน

ใบหน้าหวานประดับไปด้วยรอยยิ้มอย่างรู้ทันเมื่อเขาเงียบไปจนผิดสังเกต ยิ่งทำให้ต้องเบือนหนีอย่างไม่สบอารมณ์ในตัวเองจนเสียงประท้วงข้างๆดังไม่หยุด.. ตอนนี้เขารู้สึกร้อนๆขึ้นมา ไม่ใช่แค่เพราะอากาศ แต่ลามมาถึงกลางอก และผิวแก้มด้วย

“โธ่ น็อค อะไรกัน.. อ๊ะ ทางนั้นๆซ้ายมือ เห็นไหม?” เมื่อหันไปก็พบกับกลุ่มสาวสวยในชุดว่ายน้ำซึ่งโดดเด่นดึงความสนใจของผู้คนแทบจะทั้งหาด โดยเฉพาะพรอมพ์โต้ที่ดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษ เมื่อหนึ่งในนั้นหันมาขยิบตาให้

 

“เฮ้ นานๆทีอย่าอิจฉาฉันน่าน็อค ปกติที่โรงเรียนนายก็มีสาวๆล้อมหน้าล้อมหลังอยู่แล้ว”

“เปล่านี่”

“งั้นก็เลิกทำหน้าน่ากลัวเสียที”

“ฉันหิวแล้ว” น็อคทิสเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอขมวดคิ้ว เขากระแอมแก้เก้อ รีบลุกขึ้นคว้าเสื้อนอกมาใส่ ทำเอาเพื่อนรักกึ่งเดินกึ่งหอบตามมาแทบไม่ทัน

“นี่ๆน็อค เสป็คของนายเป็นแบบไหนกันเหรอ อ๊ะ อย่างนายต้องแนวพี่สาวใจดีใช่มั้ยล่ะ” จวบจนกระทั่งเข้ามาถึงในย่านร้านค้า หัวข้อสนทนาก็ยังคงวนเวียนอยู่เรื่องเดิมจนคนฟังแทบอยากจะกุมขมับ

“ฉันไม่ได้ชอบผู้หญิงอายุมากกว่า”

“จริงเหรอ!?แล้วนายชอบแบบไหนล่ะ?” น็อคทิสผงะอย่างไม่ทันตั้งตัว ทั้งกับคำพูดตัวเอง และพรอมพ์โต้ที่ยื่นหน้าเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามันใกล้เสียจนสังเกตได้ถึงแพขนตายาว รวมถึงนัยน์ตาที่มีสีอ่อนกว่าเขา มันเป็นสีฟ้าจัด ประกายระยิบราวกับท้องฟ้าในเวลากลางวัน เส้นผมบางส่วนเริ่มแห้งเกลี่ยตามกรอบหน้า ทุกอย่างประกอบกันแล้วทำให้โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ชวนให้นึกถึงเทวดาในเทพนิทายที่เคยฟังสมัยเด็ก..

จนเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อของตนอีกครั้งถึงได้รู้สึกตัว เขารีบสะบัดศีรษะไล่ความคิดบ้าๆที่โผล่เข้ามา ก่อนจะรีบสาวเท้านำหน้าไปอีกครั้ง ทิ้งให้คนด้านหลังสับสนหนักกว่าเดิม

 

.

.

 

 

“หา!?รถไฟที่จะไปอินซอมเนียหมดรอบแล้วเหรอครับ!?”

ประโยคนั้นทำเอาเจ้าชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาสนใจทันที พรอมพ์โต้ยิ้มแหยๆออกมาจากห้องจำหน่ายตั๋ว พร้อมกับขอโทษขอโพยที่จำเวลาผิด เนื่องจากวันนี้เป็นวันธรรมดารอบรถจึงน้อยกว่าปกติ นาฬิกาข้อมือขณะนี้บอกเวลาปลายหัวค่ำซึ่งก็ใกล้จะเข้าช่วงดึกดื่นไปทุกที มือใหญ่โยกศีรษะคนที่เอาแต่ก้มหน้าอย่างสำนึกผิด

 

“ช่างมันเถอะน่า”

“แต่ว่า.. แบบนี้ นายจะยิ่งโดนอิกนิสโกรธหนักกว่าเดิมไม่ใช่หรือไง..”

“คงไม่มากไปกว่านี้เท่าไหร่หรอก” พูดจบก็คว้ากระเป๋าขึ้นมา เมื่อสังเกตว่าเจ้าตัวยังยืนอยู่ที่เดิมจึงได้กวักมือเรียก

 

“มาสิ พระสหาย คืนนี้เราคงต้องนอนที่นี่แล้วล่ะ แต่บอกไว้ก่อน ฉันไม่มีเงินนะ” คำพูดล้อเลียนนั้นทำให้คนที่ยังยืนอยู่ค่อยๆคลี่ยิ้ม ก่อนจะกระโดดมาโอบไหล่เขาอย่างเคยชิน..

วินาทีนั้นน็อคทิสแตะมือลงบนอกของตน เมื่อรู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วกว่าปกติ ซึ่งพักหลังๆเป็นบ่อยขึ้นทุกที.. เขาคงจะต้องหมั่นดูแลสุขภาพตัวเองอย่างที่อิกนิสบอกจริงๆเสียแล้ว

 

พวกเขาเดินกลับมาในตัวเมืองเพื่อหาที่พักในคืนนี้ แต่ดูโชคจะไม่เข้าข้างนักเรียนตัวน้อยๆสองคน เพราะทุกที่ล้วนราคาสูงลิ่วเนื่องจากเป็นเมืองท่องเที่ยว.. ทั้งสองทิ้งตัวลงบนม้านั่งในสวนสาธารณะอย่างหมดแรง และยอมแพ้ต่อโชคชะตา หลังจากโบกมือลาโรงแรมที่สุดท้าย

 

“สงสัยจะได้นอนตากลมกันจริงๆแล้วสินะ” พรอมพ์โต้ว่าพลางยืดแขนไล่อาการปวดเมื่อย ศีรษะเล็กๆนั้นเอนซบลงบนไหล่ ทิ้งน้ำหนักลงมาด้วยหวังจะแกล้งให้เขาได้โวยวายเหมือนทุกครั้ง ติดที่ว่าเขากลับชินเสียแล้ว บวกกับความเหนื่อยล้าจากการเดินวนแทบจะรอบเมืองทำให้ไม่มีแรงจะต่อล้อต่อเถียงอีก ความอบอุ่นส่งผ่านจากบริเวณที่สัมผัสกันไปทั่วร่างกาย อากาศที่เริ่มเย็นลงจึงไม่ส่งผลเลยสักนิด ลมหายใจสม่ำเสมอจากคนข้างๆทำให้พาลนึกไปว่าเจ้าตัวหลับไปแล้ว จึงเผลอไล้ปลายนิ้วจับปอยเส้นผมลื่นมือนั้นเล่น แต่ผิดคาดเมื่อจู่ๆแก้วตาใสคู่นั้นลืมขึ้น และจ้องกลับมาอย่างยากจะคาดเดา พรอมพ์โต้ไม่ได้กล่าวว่าอะไร เพียงแต่ผละออกไปช้าๆ

 

“นี่.. น็อค เมื่อตอนกลางวัน.. สรุปเสป็คนายเป็นแบบไหนเหรอ?”

“ยังไม่จบอีก..” ประโยคแรกที่ชวนคุยทำเอาคนฟังขมวดคิ้ว

“ก็ฉันอยากรู้นี่นา.. ฉันเป็นเพื่อนของนายแท้ๆ ถ้าเรื่องแค่นี้ไม่รู้มันแย่ชะมัด”

เขาถอนหายใจเมื่อรู้ดีว่าลูกไม้เสียงเบาๆพร้อมกับอาการซึม เงียบงันไปถนัดตานั้น เป็นหนึ่งในวิธีที่เจ้าตัวชอบใช้เวลาเขาเลี่ยงไม่ตอบอะไรบางอย่าง และน่าแปลกที่ถึงแม้น็อคทิสจะรู้ พรอมพ์โต้ก็ยังใช้ได้ผลอยู่เรื่อยไป

“ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไง”

“ไม่ใช่แบบเจ้าหญิงลูน่าเหรอ”

“กับลูน่าเรารู้จักกันตั้งแต่เกิด จะเรียกว่าเป็นสเป็คมันก็ไม่ใช่เสียทีเดียว”

“เหรอ.. แล้วถ้าแบบฉันล่ะ?” คำถามนั้นทำเอาเจ้าชายหนุ่มแทบสำลักอากาศ เขาเกือบโดนหน้าตาใสซื่อนั้นหลอกเอา ถ้าไม่ติดที่ว่ารอยยิ้มมุมปากนั้นมันสื่อว่ากำลังแกล้งเขาชัดๆ มือแกร่งล็อคคออีกคนพร้อมๆกับยีเส้นผมนุ่มๆนั้นจนเจ้าตัวร้องโอดโอย

 

“โอ๊ยย ยอมแล้ว น็อค ฉันล้อเล่นเฉยๆน่า.. ก็ ช่วงนี้นายทำตัวแปลกๆ..”

“แปลกเหรอ แปลกยังไง” เขาชะงักมือ คนที่เพิ่งได้เป็นอิสระ รีบเขยิบตัวห่างออกไปอย่างระวังตัว พลางจัดทรงผม เสื้อผ้าไปเรื่อยแก้เก้อ

“ไม่รู้สิ.. ฉันแค่รู้สึกเหมือนพักนี้นายชอบมองฉันบ่อยๆ.. แล้วมัน..”

“ยังไงล่ะ..” น็อคทิสยกยิ้ม หัวใจสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อถูกจับได้ หากแต่รู้ตัวว่ากำลังถือไพ่เหนือกว่า ฝ่ายที่ถูกไล่ต้อนเอาคำตอบจนผิวแก้มขึ้นสีระเรื่อมองค้อนเขาวงใหญ่เมื่อกำลังจนแต้ม เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที แต่เหมือนยาวนานอย่างเหลือเชื่อจนพาลให้ใจเต้นจนเจ็บไปหมด พลันแสงสีพร้อมกับเสียงที่ดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกลนั้นก็ดึงดูดความสนใจไปเสียก่อน

“อ๊ะ นั่นดูสิ เขาจุดพลุกันล่ะ นั่นไงๆ”

 

เจ้าชายหนุ่มเผลอสบถ เมื่อประกายแสงงดงามเหล่านั้นโผล่ขึ้นมาได้ถูกจังหวะเกินไป คนข้างๆเขาได้ทีลุกขึ้นยืนบนม้านั่ง พร้อมๆกับส่งเสียงชี้ชวนให้เขาขึ้นมาดูตามเพื่อจงใจกลบเกลื่อนหัวข้อสนทนาเมื่อสักครู่นี้ ทว่ามันก็ได้ผล เมื่อเขาเริ่มรู้สึกเพลิดเพลินกับบรรยากาศมากกว่าจะวกกลับไปตั้งคำถามเรื่องเดิม แน่นอนว่าไม่ใช่กับสิ่งที่อยู่เบื้องบนในตอนนี้ แต่กลับเป็นคนข้างๆเขาที่ดูจะจริงจังกับการแสร้งทำเป็นตื่นเต้นมากเกินไปต่างหาก.. จนกระทั่งเพิ่งรู้สึกตัวว่าเขากำลังเผลอมองเพื่อนสนิทตัวเองอย่างที่เจ้าตัวว่ามาจริงๆก็สายไปเสียแล้ว และน็อคทิสเลือกที่จะทำต่อไป.. ในเมื่อภาพที่เห็นมันทำให้เขาอารมณ์ดีขนาดนี้ จะขอยอมรับว่ามันเป็นความจริงสักข้อคงไม่เสียหายอะไร และมันคงจะนานจนอีกฝ่ายหันมา ท้องฟ้าที่อยู่ในดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพของเขา ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มก่อนจะเอ่ยคำที่ทำให้แทบจะตกเก้าอี้

 

“อย่าตกหลุมรักฉันเชียวล่ะ เจ้าชาย”

 

ไม่รู้เขาทำสีหน้าแบบไหนออกไป รู้เพียงแต่พรอมพ์โต้หัวเราะดังลั่น แสงสีละลานตาจากพลุที่กระจายตัวอยู่สะท้อนลงบนผิวหน้าขาวๆจนคล้ายกับภาพฝัน แทบไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนไหนบนโลกที่ส่องประกายได้ทั้งกลางวัน และกลางคืน

 

เจ้าชายหนุ่มโดนโจมตีเข้าให้อย่างจัง ไม่ว่ามันจะเป็นคำหยอกเล่น หรือ คำเตือน กว่าน็อคทิสจะรู้ตัวว่าตกหลุมพรางโจโกโบะตัวน้อยเข้าเสียแล้วก็อีกหลายเดือนให้หลังทีเดียว..

 

 

END

Advertisements

2 thoughts on “How do you feel when falling in love?

  1. น่ารักจังเลยค่ะะ อ่านแล้วยิ้มตามเลย หนูพรอมพ์มีการอ่อย ตัวเองก็ชอบชายน็อคแท้ๆ!

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s